Joywave, kurulduğu günden bu yana, neşeli ve sıcak çalışmaları ile sürekli irtifa kazanan bir grup. Rochester’ın delikanlıları yerel müzik sahnesinin çok ötesine ulaşmayı şimdiden başardılar. Amerikalı indie rock grubu, vokalde Daniel Armbruster, gitarda Joseph Morinelli, basta Sean Donnelly, klavyede Benjamin Bailey ve davulda Paul Brenner’den oluşuyor. Grubun elektronik müzik projesi Big Data ile beraber bestelediği Dangerous adlı parçası “Billboard Alternative Songs”  sıralamasında zirveyi ele geçirmiş ve Joywave’in büyük kitlelerce tanınmasına yol açmıştı. 2014’de yayımladıkları How Do You Feel Ep çalışması onların ne kadar da saygıyı hak eden bir ekip olduğunu kanıtladı. Ep’nin iki single parçası olan, Tongues ve Somebody New 2015’de radyolarda en çok çalınan şarkı sıralamalarının başında geliyordu.

Grup, görmezden gelinemeyecek yükselişiyle benim de radarıma çoktan girdi. Lakin başarılarının sırrını açıklama konusunda çok da zorlanmayacağım. Bana göre Joywave parçaları, güçlü ve akılda yer edici synth melodilerle bezenmesinin yanı sıra dinleyiciyi kendinden geçiren dans ritimleri, Daniel’in inanılmaz falseto vokali ile dengelenmiş bir müzik kokteyli.

maxresdefault_1024x576How Do You Feel Now albümü, electro-pop beşlisi Joywave’in ilk uzun metrajlı çalışması. Grubun orkestra şefi olan vokalist Daniel Armbruster grubun kurucusu ve söz yazarı. Albümün neredeyse tüm çalışmaları onun filtresinden geçmiş. 90’ların rock ruhunu elektro pop altyapısı ile harmanlamak isteyen grup, bu albümle istediği hedefe ulaşmış görünüyor. Bana göre How Do You Feel Now sahip olduğu bu melez karakteriyle dinleyiciyi tatmin edecek nitelikte bir çalışma. Elektronik temaların yoğunluğu, rock gitar ve bas dizileri ile harika şekilde harmanlanmış. Ayrıca güçlü baslarla yaratılmış dans ritimleri ile yoğurdukları house tabanlı parçaları birçok gece kulübünün marşları olmuştu.

Gelin How Do You Feel Now albümünü biraz daha yakından tanıyalım;

Somebody New;

Albüm, single çalışması Somebody New ile sağlam bir açılış yapıyor. Parça synth ağırlığı fazla olan bir beste. Alternatif rock karakterinin tüm unsurları şarkıda mevcut. Gitarın güzel melodik ritmi, davulun sade ve yumuşak tuşesi, yeterli elektronik efektlerle rahatlıkla dinlenebilecek bir beste. Single olarak seçilmesi de grubu ilgi çekici bir hale sokmuş bana göre. Somebody New gerçekten güzel bir başlangıç yaptı fakat şunu belirteyim; grup bu eserle albümün diğer çalışmalarına bizleri ısındırmak niyetinde.

Carry Me;

Albümün bir sonraki şarkısı Carry Me, pek çok mekanda canlı performanslarını sunan grupların repertuarlarında muhakkak olması gereken bir çalışma bana göre. Solo gitarın clean tonla çaldığı ana melodi gerçekten çok güzel ve akılda kalıcı. Vokaller inkar edilemeyecek kadar iddialı. Şarkının nakaratındaki koro halinde, “Carry me, are you strong enough”  haykırışları tekrar ve tekrar kafanızın içinde çalacak. Carry me harika bir çalışma olmuş, size düşen görev ise sadece sesi açmak ve keyfinize bakmak olacak emin olun.

Tongues;

Geldik albümün ağır toplarından Tongues’e. Sözlerinin aksine neşeli melodisi ile gün içinde kafanızın içinde durmadan çalacak şarkılardan bir başkası. Oturduğunuz koltukta ya da gittiğiniz herhangi bir yerde çalacak olursa eminim ki yerinizde duramayacak, kurtlarınızı bir yerlere boşaltacaksınız. Vokallere misafir oyuncumuz Kopps eşlik etmiş. Şarkının efektler yardımıyla kesik ses dizelerinin synth tınıları ile birleştirilerek yaratılan ana melodisi tam manasıyla mükemmel olmuş. Bu ezgide Kopps’un yardımı taktire şayan. Yazar notu: Bu şarkıyı biliyorum ben, bir yerlerde duydum bunu diye sızlanıyorsanız eğer, size şöyle bir ipucu verebilirim; Fifa 2015.

Destruction;

How Do You Feel Now seyahatimiz çok keyifli gidiyor. Yine süper bir şarkıya demir atıyoruz. Albümün dördüncü parçası Destruction karizmatik bir o kadar yakışıklı bir çalışma. Albümün en babayiğit şarkısı hangisi diye soracak olursanız eğer, kesinlikle Destruction cevabını veririm. Özelikle ıslık sesi ve alkışların birleştirilmesiyle oluşturulan ana melodi muazzam. Parçadaki artistik hava, bana Cake’in Confort Eagle’nı anımsattı. Albümün en sevdiğim şarkılarından biri.

Now;

Now, albümün güzel parçalarından diğer bir tanesi. Parça listesindeki tüm şarkılarından nispeten daha iyimser bir atmosfere sahip ve kesinlikle daha yavaş tempolu bir çalışma. Bu şarkıyı dinlediğim zaman saf bir enerjiyle yükleniyorum, dağlara, bayırlara çıkasım geliyor. Şarkının özellikle akustik gitar ile sadeleştirilen bölümü favorim. Arkadan gelen 80’lerin synth ve bas ritimleri çok nostaljik bir havada, sanki Joywave’in Pet Shop Boys ile bir düetini dinliyor hissine kapılıyorum.

In Clover, Parade, Feels like a Lie;

Bu üç çalışmayı beraber yorumlamak doğru olacak galiba. Albümün ilk beş parçası gerçekten çok değerli ve ilgi çekici çalışmalar, böyle olunca doğal olarak albümden beklenti çok yukarıya fırladı bir anda. Bu üç çalışma albümün kalitesini aşağıya çekmemesine rağmen diğer dinlediklerimizin yanında biraz sıradan kalmış bana göre. Nispeten biraz daha az uğraşılmış besteler olmuş. Fakat şunu önemle belirtmeliyim ki bu ifade güzide yazarınızın düşüncesinden ibaret. Her zaman dediğim ve diyeceğim gibi renkler ve zevkler tartışamaya açık konular.

Travelling at the Speed of Lİght;

Albümümüzün fetret devri bitti. Artık yükselişe geçme zamanı. Şimdi öyle bir çalışma geliyor ki yeri yerinden oynatacak cinsten. How Do You Feel Now’ın en duygusal ve melankolik tınılarına sahip yavaşı. Yedi dakikayı aşan uzunluğuna rağmen bir yedi dakika daha dinlesem bu şarkıdan sıkılmam imkansız. Gerçekten ilginç bir çalışma bana göre. Bu şarkıyı dinleyen kişi neşeli ise emin olun onu daha mutlu bir havaya sokacak; dinleyen kişi elem dolu ise onu daha umutlu ve güçlü kılacak yapıda bir beste. Travelling at the Speed of Light  büyük bir parça, içindeki müzikalite fazlasıyla geniş.

Nice House;

Albümün elektro pop, elektro rock tarzının iyi örneklerinden. Parça boyunca devam eden bas ritimleri üzerine eklenen Daniel’in sade vokalinin karışımından oluşuyor. Akustik gitarın ritimleri de şarkıya hoş bir naiflik katmış. Eserin sonundaki şarkıdan bağımsız olarak kullanılan harp ile atılan solo çalışması da dinlenmeyi fazlasıyla hak ediyor.

Bad Dreams;

Joywave’in How Do You Feel Now albümünün geldik sonuna. Güzel başlayan çalışmanın sonu da bir o kadar iyi olmalı bana göre. Bad Dreams de bu isteğimizi geri çevirmiyor. Elektro davul tonuyla oldukça yavaş bir başlangıç yapan parça, Daniel’in vokalinin, senfonik bir koronun Hallelujah haykırışları ile atışması gerçekten ilgi çekici olmuş.

Joywave’in ilk uzun çalışması How Do You Feel Now genel olarak sağlam bir yapıya sahip. Müzik serüvenlerinin henüz başında olan grup bu albümle geleceğe dair çok güçlü ipuçları sundular bizlere. Bu çalışmayı mutlaka dinleyin çünkü size hitap eden favori bir şarkı kesinlikle var bu albümde. Emin olun gününüzün ya da haftanızın anlamını sembolize eden parçayı bulacaksınız ve dinlemeye doyamayacaksınız saatlerce.

 

 

Yorumlar

yorum