Kumdan kaleler yaptı elleriyle kadın. Tüm yıktıklarını yerine koymak istercesine…

 …
Parmakları arasından süzülen kumlarla, kalenin açılan penceresinden içeri daldı ansızın. Karşılaşsa tanıyamayacağı kadar yabancılaştığı kendisini buldu karşısında. Arkasını dönmeden kaçıp, karalamanın kolay olduğu, şu dünyada her şeyden çok öfkeli olduğu kendisini…
Kumlar uçtu, sular süzüldü, gerçeğe büründü kale. Tüm soğuk duvarlar içinde iki kadınla birlikte… Eski haliyle konuşmak istese de başaramadı kadın. Karşısına geçip dokunacak olduğunda, saldırmaya hazırlandı öteki kadın. Öfkesinin esiri olan kadın. Her yanı yara bere içindeyken yaralarını örtüp yine kendisini kanatan kadın…
nkjjkklkljkl_994x768
Onu karalamak çok kolayken, geçmişte bırakıp kaçmak varken, orada kalmaya direndi. O saldırgan halinde kimseye anlatamadıklarını bile bile bir kez daha yapamayacaktı bunu ona.
 
Terkedilmişliğinde, soğuyan duvarlarla daha da üşüdüğünü bile bile… Usulca yanına yaklaştı. Korkusunu gizlemeden. Saldırmasını beklerken, tam aksine korkudan titreyen vücudunu hissetti kadın. Tüm cesaretini toparlayıp ona sarıldığında. Tek vücut olup birlikte sarsıldılar. İkisi de korkusundan titrerken… İkisi de yalnız sevilmeyi dilerken…
 
Sarıldıklarında teslim oldu öteki kadın. Tek isteği anlaşılmakken, korunup kollanmakken ihtiyacı kalmadı öfkesine… Kendisini korumak için saklandığı soğuk duvarların ardına… Kadın, onu ilk kez anlıyor oluşuna sinirlendi. Ona yaptığı haksızlığa, tüm suçu üzerine atıp kurtuluşuna… O olmadan kendisine kavuşamayacağını unutup, bir katil yaratışına…
 
Soğuk duvarlar daralırken, yeni bir dünya oluştu iki kadın için… Öfkesini, nefretini, hatalarını gördükçe kaçtığını zannederken, ona bağlandığını fark etti ilk kez kadın. Ve kaçmaktan vazgeçip sarıldıklarında ötekini özgür bıraktığını gördü. İçine dolan özgürlüğün tadını çıkardı, kalenin penceresinden ilk kez dolan ışığı görünce…
 
 
Yaptığı kumdan kaleye baktı kadın. Gözünden bir damla yaş düştü.Bir dalga geldi ansızın, yıktı bütün kaleyi…

Yorumlar

yorum