13227676_1191394510891698_3443478257978837584_oKadın olmak. Yaşadığımız yüzyılda artık çoğu ülke, kadınların tarih boyunca yıpratıcı ama onurlu mücadelelerle kazandıkları hakları tanımış bulunmakta. Ancak ülkemizde halen daha verilen (ya da verilemeyen mi demeliydik?) emekler hukuken tatmin edici bir şekilde sonuçlanmıyor. Bu ülkede “Kadın Olmak” zor olmaktan çıksın, kadın-erkek algısı “Önce İnsan” biçimine kavuşsun istiyoruz elbet. Edebiyat işte tam bu noktada imdadımıza yetişiyor! Güzel günlere inanmanın belki de en kısa yolu kitaplar. Coğrafyamızdaki kadın sorunsalını anlamak ve aktarmak fikrinde birleşen yazarlarımızın konuya dair öykü bazındaki değerli çalışmalarının derlendiği “Ben miyim Kurban?”, hepimizi fazlasıyla ilgilendiriyor ve bilinç oluşturmak adına büyük önem arz ediyor. Her biri tek tek önemli yazarlar olmalarının yanında dergimizin sevgili editörü ve yazarımız Fatma Burçak’ın da bir yazısıyla katkıda bulunmuş olması bizi ayrıca gururlandırıyor.

Ayşe Kulin’in ilk kez yayınlanacak “Kurban” isimli şiiri ise kitabımızı bütünleyen önemli ayrıntılardan.

Didem Görkay ve Recep Usta’nın özenle çalışıp bir araya getirdikleri öyküler okuyucuya günümüzden geleceğe uzanan yolda “kadın”lığa eşlik etme fırsatı veriyor.

Kitabın gelirinin TOÇEV’e (Tuvana Okuma İstekli Çocuk Eğitim Vakfı) bağışlanacak olması da bir başka güzel artısı.

Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek insanlık mücadelemizin süreceğini bildiğimiz için bu kitabı bu mücadeleye bir kılavuz niteliğinde görüyor, siz değerli okurlarımıza sunuyoruz.

Okumanız ümidiyle…

KURBAN

Doğdum. Kızdım.

Bu dünyaya hiç gelmemiş saydılar

İlk avazda beşik kertip kaderimi yazdılar

Bez bebekle oynatmadan otlaklara saldılar

Mahsul biçtim, hayvan güttüm

Yeşermeden büyüdüm.

İlk kanı gördüğümde kocaya sattılar

Gerdanıma beşi birlik altın taktılar

Gençliğime iki koçu bedel biçtiler

Üçüncüyü benim için kurban ettiler

Amanın beni başlık için yaktılar.

Sürmegözlü koç mu, ben miyim kurban?

Düğünümde elime kına yakıldı

Kanlı çarşafım ipe serildi

Mağrur kocam horoz gibi gezdi, gerindi

On dördüme varamadan döllendim

Üzerime kuma geldi dellendim

Kumanın da benim de elimiz bağlı

Yüreğimizde yangın, gözümüz dağlı.

Baş kaldırdım, namluya kurşun sürdüler

İnfaz için ailenin en gencini seçtiler

Durma kardaş, sık kurşunu alnıma

Yaşanmamış gençliğim çeyiz bohçamda durur

Bu töreye doğan ancak ölüm ile kurtulur

Ayşe Kulin

Yorumlar

yorum